2 lutego – Święto Ofiarowania Pańskiego – Światowy Dzień Życia Konsekrowanego

W blasku świec gromadzimy się tego dnia w kościołach, niosąc w dłoniach światło, które nie gaśnie. Święto Ofiarowania Pańskiego – moment, w którym Maryja i Józef oddają Bogu Tego, który jest największym Skarbem – staje się ikoną każdego życia konsekrowanego. Tego dnia Kościół w szczególny sposób spogląda na nas, na siostry i braci, którzy odpowiedzieli na wezwanie: „Przyjdź i chodź za Mną”.

Dzień Życia Konsekrowanego to święto nie tylko nasze – to święto całego Ludu Bożego. To dzień, w którym wierni dziękują za dar rad ewangelicznych, za świadków, którzy pośród codzienności przypominają, że Bóg jest wart wszystkiego. To dzień, w którym prosimy: „Panie, wzbudzaj nowe serca gotowe na Twoje wezwanie”.

W tym szczególnym dniu z wdzięcznością wspominamy wszystkie Siostry, które przez lata tworzyły nasze Zgromadzenie, były u początków, szły wiernie za Jezusem cichym i pokornego serca, nigdy nie wywyższając się ponad innych i wszystko przypisując Bogu.

Sto osiem lat temu niewidoma oczami ciała, a jakże widząca duchem – Matka Elżbieta Czacka – w Krzyżu odkryła nie tylko cierpienie, ale przede wszystkim miłość. Z tej miłości zrodził się charyzmat, który do dziś jest naszym DNA:

– oddawanie chwały Trójcy Przenajświętszej;
– służba osobom niewidomym – fizycznie i duchowo;
– wynagradzanie za „duchową ślepotę” świata;

Nasze życie nie jest ucieczką od świata – jest wejściem w sam jego środek z wiarą, nadzieją i miłością. W Laskach i we wspólnotach gdzie żyjemy w Polsce i na całym świecie, w ciszy klauzury i w codziennej posłudze – staramy się widzieć świat i to, co na nim istnieje, w świetle Bożym, czyli w najgłębszej prawdzie.

Bo wiemy: przez Krzyż do Nieba.

Nie ma piękniejszej i pewniejszej drogi niż ta, którą pokazała nam nasza Założycielka – droga zawierzenia, franciszkańskiej prostoty i troski o tych wszystkich, których Bóg nam powierzył. Każdego dnia na nowo uczymy się, że służyć niewidomemu to nie tylko prowadzić go za rękę po ścieżkach doczesności, ale przede wszystkim prowadzić do Światła, które „świeci w ciemności i ciemność Go nie ogarnęła” (J 1,5).

Drodzy Przyjaciele Dzieła Lasek, Bracia i Siostry w Chrystusie,

Dziś, w dniu naszego święta, prosimy Was o modlitwę:
– za wierność naszemu charyzmatowi w zmieniającym się świecie;
– za nowe powołania – serca, które usłyszą słowa Pana: „Pójdź za mną”;
– za tych, którzy nie widzą, o pomoc Bożą w codziennym życiu i owoc ich krzyża;
– za niewidomych na duszy, aby otrzymali pragnienie poznania Boga i łaskę wiary.

A my, Siostry Franciszkanki Służebnice Krzyża, chcemy Wam dziś powiedzieć:

Dziękujemy, że jesteście.
Dziękujemy, że pozwalacie nam towarzyszyć Wam na drodze wspólnego pielgrzymowania.
Dziękujemy, że razem z nami wnosicie w świat światło – to samo, które Symeon wziął na ręce w świątyni i nazwał „Światłością na objawienie poganom i chwałą ludu Twego, Izraelu”.

Niech Maryja – pierwsza Służebnica – prowadzi nas wszystkich ku swojemu Synowi.