I Sobota Adwentu

Spotkanie z bł. Matką Elżbietą Czacką przed Lectio… – ks. Jan Wojciechowski

 

Lectio

Łk 1,26–38 – Zwiastowanie Maryi: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego.”

Meditatio

Matka Czacka — niewidoma — nauczyła się „widzieć” sercem. Utrata wzroku nie zamknęła jej na świat, lecz zapoczątkowała nowe życie — wierności, oddania, zaufania Bogu.

Jej codzienność — pełna ciemności fizycznej, a jednocześnie pełna światła duchowego — przypomina, że Bóg często działa nie w blasku reflektorów, ale w ukryciu: w modlitwie, w cierpieniu, w codziennych, zwyczajnych obowiązkach, w prostych ludzkich gestach.

Jeśli Maryja przyjęła Słowo w Nazarecie — w ciszy, pokorze i prostocie — to Matka Czacka powtarza tę samą drogę: mówi „niech się stanie”, i idzie drogą służby dla tych, których świat zwykle nie dostrzega.

Adwent to nie tylko oczekiwanie – to gotowość serca, by rozpoznać Boga tam, gdzie inni widzą jedynie trud, ciemność, porażkę.

Oratio

O, Panie Jezu!
racz zstąpić do serca mego,
abym poznała wolę Twoją przenajświętszą
i pełniła ją we wszystkim.
Naucz mnie, jak Ciebie czcić i wielbić
podług woli Twojej.
Mów Panie, bo słucha sługa Twój…

Contemplatio

Usiądę w ciszy. Zamknę oczy i będę powtarzać spokojnie w myśli: „Niech mi się stanie…”
Pozwolę, by te słowa — jak nasionko — zapuściły korzenie w moim sercu.
W tej ciszy, modlitwie – oddam swoje lęki, swoje ciemności… Poproszę o światło, zaufanie, pokorę.

Actio

Dziś zrobię świadomie jakiś drobny akt pokory — np. przyjmę cierpliwie trudną sytuację, albo niechętną relację, bez narzekania; z intencją, by to ofiarować Panu.
– Postaram się być szczególnie czujna na to, co zwykle ignoruję — gest, uśmiech, potrzebę drugiego człowieka — i być może dostrzegę tam Boże działanie.